Mowa pogrzebowa dla wujka

Przykładowy tekst pożegnania

Drodzy Bliscy,

wujek Andrzej miał zwyczaj pytać mnie, którędy chciałbym pojechać. Jako dziecko myślałem, że chodzi po prostu o wybór drogi. Dopiero później zrozumiałem, że często dawał mi w ten sposób coś ważniejszego: możliwość zdecydowania i przekonania się, co z tej decyzji wyniknie.

Pamiętam naszą rowerową wycieczkę. Miałem przygotować trasę do jeziora. Wybrałem drogę, która na mapie wyglądała na krótszą, ale okazała się piaszczysta i przez długi odcinek prowadziliśmy rowery. Byłem zawstydzony. Wujek nie wygłosił wykładu o planowaniu. Sprawdził ze mną, gdzie jesteśmy, i zapytał, czy idziemy dalej, czy szukamy objazdu.

Nad wodę dotarliśmy później, niż zamierzaliśmy. Usiedliśmy na brzegu z kanapkami, zmęczeni i zakurzeni. Wujek powiedział, że następnym razem będziemy wiedzieli więcej. Nie sprawił, że poczułem się kimś, kto zepsuł dzień. Nadal byłem uczestnikiem naszej wyprawy.

Takich wyjazdów nie było bardzo wiele, ale pamiętam je szczegółowo. Wujek miał własne obowiązki i zainteresowania. Kiedy jednak umawiał się ze mną, ten czas naprawdę był dla nas. Nie czułem, że jestem dodatkiem do spraw, które załatwia po drodze.

Gdy dorosłem, coraz częściej rozmawialiśmy o pracy i codziennych decyzjach. Nie zawsze prosiłem go o radę. Czasem chciałem po prostu powiedzieć na głos, nad czym się zastanawiam. Umiał słuchać bez natychmiastowego wybierania drogi za mnie.

Wujku, dziękuję za zaufanie. Za to, że mogłem przy Tobie czegoś nie wiedzieć, pomylić się i spróbować ponownie. To doświadczenie zostało ze mną na długo po tamtej wycieczce.

Będzie mi brakowało naszych rozmów. Kiedy będę planował kolejny wyjazd, pewnie przypomnę sobie piaszczystą drogę i Twoje spokojne pytanie. Chcę zachować w pamięci właśnie ten głos.

Żegnam Cię z wdzięcznością. Dziękuję wszystkim, którzy przyszli dziś pobyć z rodziną i wspomnieć wujka Andrzeja.