Mowa pogrzebowa dla dziadka od wnuczki

Przykładowy tekst pożegnania

Drodzy Państwo, Kochana Rodzino,

kiedy myślę o dziadku, najpierw widzę drogę, którą chodziliśmy do parku. Ja zwykle chciałam już być na miejscu. On zatrzymywał się po drodze: przy drzewie, którego liście zmieniły kolor, przy czyimś psie, przy znajomym z sąsiedztwa. Jako dziecko dziwiłam się, jak długo można iść tak niedaleko.

Dziadek potrafił zauważyć coś ciekawego tam, gdzie ja widziałam tylko drogę do celu. Nie robił z tego lekcji. Po prostu wskazywał ptaka albo pytał, czy pamiętam, co rosło tu w zeszłym roku. Z czasem sama zaczęłam rozglądać się uważniej.

Pamiętam jeden jesienny spacer. Zbieraliśmy kasztany, a ja chciałam zabrać wszystkie. Dziadek niósł je w kieszeniach płaszcza. Dopiero przy domu pokazał mi, jak bardzo są wypchane. Śmialiśmy się oboje. Nie wydarzyło się wtedy nic, co trafiłoby do rodzinnego albumu jako wielka okazja. A jednak właśnie ten obraz wraca do mnie dzisiaj.

Kiedy dorosłam, nasze spotkania wyglądały inaczej. Częściej siadałam z nim na ławce, zamiast ciągnąć go dalej. Pytałam o miejsca, w których mieszkał, i ludzi, których znał. Nie wszystkie historie zdążyłam usłyszeć. Te, które pamiętam, chciałabym zapisać, zanim drobne szczegóły zaczną mi umykać.

Dziadku, dziękuję Ci za uwagę, którą mi dawałeś. Za to, że moje pytania traktowałeś poważnie, nawet kiedy dla dorosłych były małe i zwyczajne. Dzięki Tobie wiem, jak wiele znaczy poświęcić komuś czas bez patrzenia na zegarek.

Będę tęsknić za naszymi rozmowami. Kiedy znów przejdę tamtą drogą, pewnie zatrzymam się w kilku miejscach. Wiem, że będę wtedy myśleć o Tobie.

Dziękuję wszystkim, którzy przyszli dziś pożegnać dziadka. Jeśli pamiętacie jego historie, chciałabym ich kiedyś posłuchać.