Mowa pogrzebowa dla brata

Przykładowy tekst pożegnania

Drodzy Bliscy,

mój brat Marek pojawiał się często z pytaniem: „Od czego zaczynamy?”. Nie obiecywał, że od razu rozwiąże każdy problem. Chciał wiedzieć, jaki jest pierwszy krok i czy może zrobić go ze mną.

Najwyraźniej pamiętam dzień mojej przeprowadzki. Byłam zmęczona, wszędzie leżały torby, a ja nie potrafiłam zdecydować, co rozpakować najpierw. Marek znalazł czajnik, dwa kubki i miejsce na podłodze. Powiedział, że zanim zaczniemy urządzać całe życie, możemy napić się herbaty. To było bardzo w jego stylu.

Spędziliśmy wtedy kilka godzin, nosząc rzeczy i rozmawiając. Nie wygłosił żadnej wielkiej rady o nowym początku. Pomógł mi ustawić łóżko, sprawdził, czy zamykają się drzwi, i przypomniał, gdzie odłożyłam klucze. Kiedy wychodził, mieszkanie nadal było pełne kartonów. Ja czułam się już mniej sama.

Nasza relacja nie składała się wyłącznie z takich chwil. Mieliśmy osobne zainteresowania, własne tempo i sprawy, w których nie mogliśmy się przekonać. Był moim bratem, a nie kimś, kto zawsze miał gotową odpowiedź. Właśnie dlatego jego obecność była dla mnie tak rzeczywista i ważna.

Marek lubił wiedzieć, jak kończą się historie, które mu opowiadałam. Jeśli mówiłam o trudnej rozmowie, później o nią pytał. Pamiętał szczegóły. To drobna rzecz, ale dawała poczucie, że moje życie zajmuje trochę miejsca także w jego myślach.

Bracie, dziękuję za tę uwagę. Za czas, pomoc i za wszystkie rozmowy, które zaczynały się od zwykłych spraw, a kończyły na czymś ważnym. Nie umiem dziś zebrać ich w całość. Będę do nich wracać po jednej.

Dziękuję Wam za obecność. Wiem, że każdy zachowuje własnego Marka. Dzisiaj chciałam podzielić się tym, którego znałam jako siostra.

Żegnaj, Marku. Będzie mi bardzo brakowało Twojego „od czego zaczynamy?”.